İTÜ Güneş Arabası Ekibi İTÜ’yü Gururlandırdı!..

Üniversitemiz ABET kriterlerine uyum süreci dahilinde Amerika’dan gelen bir heyet tarafından denetlendi. Heyet’in ilk durağı rektörlük, dolayısıyla rektörlüğün girişine dizilmiş İTÜ öğrenci projeleriydi. 

Yaptığımız 4. araba olan Arıba IV te rektörlük girişindeki sergide yerini almıştı. Özellikle asli işi mühendislik olan heyet üyeleri tarafından büyük ilgi gören aracımız, uluslararası alandaki rekabet edebilirliği ile göz doldurdu. 

Aracımızın karbon şasi ve gövdesi, aerodinamik yapısı, kullanılan aküleri ve motor/motor sürücüsü dikkat çeken unsurlardan birkaçı idi. Güneş Arabası Projesi’nin saf bir öğrenci projesi olması ve aracın tamamen öğrenciler tarafından tasarlanıp bir araya getirilmiş olması heyet üyelerini şaşkınlığa uğrattı. 

Heyet ziyareti boyunca aracın tanıtımını ekip adına Alper Sina Yaman ve Sercan Tuncay arkadaşlarımız yaparken, İTÜ Güneş Arabası Ekibi bir kez daha İTÜ’yü ve Türkiye’yi gururlandırdı.

Kanaltürk’teydik

Ekibimiz şubat ayında Kanaltürk’te yayınlanan bir programa katıldı. Takım kaptanımız Ömer Faruk Akçay ile yapılan röportajda güneş enerjisinin önemine değinildi. Bir güneş arabasının nasıl yapıldığını, nasıl çalıştığını, ekibimizin tarihini, aldığımız başarıları anlatan Ömer Faruk Akçay, bu süreçte bize destek veren sponsorlarımıza teşekkür etmeyi de unutmadı. Sorulan soru üzerine bir güneş arabası projesine destek verebilecek firmalarla ilgili bir kısıt olmadığını, çok farklı sektörlerden yeşil enerji ve temiz bir geleceğe önem veren birçok firmanın projemize destek verebileceğini belirten Akçay, Ekim 2011’de yapılacak World Solar Challenge 2011 hazırlıkları süresinde özellikle maddi desteğe olan ihtiyacımızın altını çizdi.

İTÜ GAE Otomotiv Anabilim Dalı Bünyesinde!

Bugüne kadar çalışmalarını Elektrik – Elektronik Fakültesi bünyesinde gerçekleştiren İTÜ – GAE, yeni çalışma döneminde artık Makine Mühendisliği Bölümü Otomotiv Anabilim Dalı bünyesinde gerçekleştirecek. Yeni dönemde akademik danışmanları da değişen ekibimiz, konusunda uzman öğretim üyelerinin danışmanlığında hedefine daha emin adımlarla yürümektedir. Bu süreçte Prof. Dr. Ali G. GÖKTAN, Prof. Dr. Metin ERGENEMAN, Prof. Dr. Murat EREKE, Öğr. Gör. Dr. Azmi DEMİREL ve Ar. Gör. Dr. Orhan ATABAY ekibimize danışmanlık yaparak tasarım ve üretim sürecinde bize yardımcı olacaklardır.

İTÜ Güneş Arabası Ekibi Yenilendi

25 – 31 Ekim 2009 tarihinde World Solar Challenge 2009 yarışına katılan ekibimiz, bu zorlu yarış sonrası bölümlerinden mezun olan üyelerini uğurladı. Bu nedenle boşalan koltuklarına yeni ekip üyeleri arayan ekibimiz, profesyonel bir alım süreci dahilinde yeni ekip üyelerine kavuştu. Yenilenen İTÜ – GAE bünyesinde 11 farklı mühendislik bölümünden 20 ve Endüstri Ürünleri Tasarımı bölümünden 2 üyesi ile toplamda 13 bölümü bünyesinde barındırarak çok disiplinli çalışmaya muhteşem bir örnek oluşturmaktadır.

Best Newcomer Award!!

ITU Solar Car Team got the “Best Newcomer Award” in Global Green Challenge 2009!

The big challenge began!

You can follow ITU Solar Car live from here and the track race progress from here.

Kavuşma günü / The day of reunion

En sonunda Arıba’mıza kavuşacağımız gün geldi! Sabah 8’de karantina incelemesinin yapılacağı Perkins Nakliyat’ın deposunun yolunu tuttuk. Karantina memuru da gelince doğruca arabamızın durduğu deponun yolunu tuttuk. Tüm eşyalarımızı koyduğumuz kutu çoktan incelendiği için doğruca arabaya yöneldik. Arabanın her yerinde “Dokunmayın”, “Kırılgan” gibi uyarılar bulunduğundan karantina memurları da çekinmiş dokunmaya Bizim gelmemizi beklemişler. Karantina memuru aracın her noktasını, toz, toprak, böcek vs. gibi Avustralya’ya girmesi yasaklı nesnelere karşı inceleyip tam bize rahat bir nefes aldırırken arka tekerleği göstererek diğer görevli ile bir şeyler konuşmaya başladı. Biz bir sorun çıktı endişesiyle beklerken sorunun ne olduğu anlaşıldı. Arka tekerlekte bir miktar toprak kalmış Elektrik süpürgesiyle çekerek bu sorunu da hallettik ve eşyalarımızı yükleyip doğruca çoktan gitmiş olmamız gereken Hidden Valley’in yolunu tuttuk.

Hidden Valley oldukça kalabalık görünüyordu. Pek takım gelmişti bile. Aurora, Umicore, MIT ve iki arabasıyla birlikte Bochum en dikkat çekenlerdi. Bochum’un yeni arabası yarıştaki en sıradışı tasarımlardan birine sahip. Bugün acele içerisinde bir gün geçirdiğimizden pistten kareler çekemedik ama onları da en kısa sürede size ulaştırmaya çalışırız.  Gözlerimiz ise tabiki Nuna’yı aradı ama malesef şimdilik sadece 2 ekip üyeleri pist alanında geziniyorlardı. Ama onları da bir iki gün içerisinde göreceğimizden eminim.

Günün geri kalanını ise aracımızdaki eksikleri tamamlamaya çalışarak geçirdik. Her ne kadar çalışmaya başlamamız öğlen üçü bulsa da akşam yemeği için pistten ayrılana kadar büyük ilerleme kaydettik. Pistten doğruca yeni favorimiz İstanbul Cafe’ye, güzel bir ziyafete gittik. Yarın içni enerjimizi iyi toplamalı ve tüm ekip olarak dur durak bilmeden çalışmamız gerekiyor sanırım çünkü bu araba yarın ya bitecek ya bitecek

Finally! The day has come to reunite with our Arıba! We went on our way at 8 to Perkins Transportations’ depot where the quarantine inspection was going to take place. The box that contains all our stuff was already inspected so we went for the car. The inspection officers hesitated to touch the car since it beared many “please dont touch” and “fragile” tags. They waited for us to show up. The quarantine officer executed his extensive search for any illegal content like dust, earth, insects etc… and was about to relieve us with good news when he started a stern little dialogue showing the rear wheel with his partner. Anxiety faded away when we realised that the problem was a piece of earth that sticked to the rear wheel. Was nothing a dustbuster couldn’t help and after we settled that problem, we loaded our stuff and head to Hidden Valley where we were supposed to be long ago.

Hidden Valley looked crowded. Many of the teams had already turned up. Aurora, Umicore, MIT and with their two cars Bochum were the most attention grabbing of all. Bochums’ most recent car has the most extraordinary design of all. Today went by all with turmoils and outrageous speed. So we don’t have many photos of the track but we will try to let you reach some photos as well. We all looked for Nuna yet it was nowhere to be seen except for 2 team members that were hanging around. But I am sure we will be seeing them in a matter of a few days.

Trying to add missing stuff on the car took our rest of the day. Although it was almost 3 afternoon when we started working we made great progress until we let for dinner. We head for our new favourite Istanbul Cafe, for a great feast. We must gather some energy for tomorrow and work relentlessly since this car will be complete tomorrow or else!

Finally! The day has come to reunite with our Ar�ba! We went on our way at 8 to Perkins Transportations' depot where the quarantine inspection was going to take place. The box that contains all our stuff was already inspected so we went for the car. The inspection officers hesitated to touch the car since it beared many "please dont touch" and "fragile" tags.   They waited for us to show up. The quarantine officer executed his extensive search for any illegal content like dust, earth, insects etc... and was about to relieve us with good news when he started a stern little dialogue showing the rear wheel with his partner. Anxiety faded away when we realised that the problem was a piece of earth that sticked to the rear wheel.   Was nothing a dustbuster couldn't help and after we settled that problem, we loaded our stuff and head to Hidden Valley where we were supposed to be long ago. 
 
Hidden Valley looked crowded. Many of the teams had already turned up. Aurora, Umicore, MIT and with their two cars Bochum were the most attention grabbing of all. Bochums' most recent car has the most extraordinary design of all. Today went by all with turmoils and outrageous speed. So we don't have many photos of the track but we will try to let you reach some photos as well. We all looked for Nuna yet it was nowhere to be seen except for 2 team members that were hanging around. But I am sure we will be seeing them in a matter of a few days. 
 
Trying to add missing stuff on the car took our rest of the day. Although it was almost 3 afternoon when we started working we made great progress until we let for dinner. We head for our new favourite Istanbul Cafe, for a great feast. We must gather some energy for tomorrow and work relentlessly since this car will be complete tomorrow or else!  

Stuart Highway’de ilk 200km

Bugün için yarışın yapılacağı güzergâhta bir gezintiye çıkmaya karar vermiştik. Yol durumunu ve özellikle 173. kilometredeki en dik yokuşu görmek için saat 11 gibi yola koyulacaktık. Serdar’ın pilotluğunu yaptığı arabamız Kia Carnival’da Esra, Egemen, Burak Özer ve ben vardık. Yarış rotasına göre State Square’den yaklaşık 200kmlik yolculuğumuza başladık. GPSimiz, kameramız, fotoğraf makinelerimiz ve laptoplarımız çalışmaya hazır durumdaydı. Ön koltukta ben bir yandan kamerayla uğraşırken diğer yandan Serdar’a yolu tarif ediyordum. Arka tarafta Esra yol boyunca fotoğraf çekiyordu. Böylelikle GPSten aldğımız koordinatlarla resimleri eşleştirebilir ve böylelikle otelimize döndüğümüzde yol üzerinde tekrar tekrar konuşabilirdik. Yol boyunca WSC komitesinin hazırladığı rotaya bakarak yolumuzu bulmaya çalıştık. Çok ayrıntılı bir yol planı çıkarttıklarından kaybolmak olanaksıza yakındı. Yol boyunca gördüğümüz Road Train’ler gerçekten korkunçlardı. Özellikle karşıdan gelen Road Train’ler koskocaman 8 kişilik aracımızı bile savurmayı başarıyorlardı. Kilometreler geçtikçe bir yandan araç benzini içiyor, bir yandan da hız limitleri yüzünden yol bitmeyecek gibi geliyordu. Yaklaşık 2 saatlik bir yolculuğun sonundan, güzergâhtaki en dik yokuşa tırmanmaya başladık. Uzun bir yokuştu. Ancak bizi durdurabilecek bir şey değil. Yaklaşık 25 km sonra bir Road House bulup bir şeyler yedik. Bazılarımızı yeni tatlar ararken, bazılarımız bildik tatlar denemeyi tercih etti. Biraz dinlendikten sonra geri dönüş için aracımıza binip yola koyulduk. Bu sefer şoför koltuğuna Burak geçti. Önümüzde 200km gibi bir yol vardı. Günlerin vermiş olduğu yorgunlukla dönüş yolunda herkes birer birer uyumaya başladı. Tabiî ki Burak hariç Bu sırada Esra da biz uyurken bizi kameraya çekmeye başlamış. Tam bu sırada Burak yolun 10-15m uzağında bir hortum gördüğünde seslerden ben de uyandım. Ufak bir kasırga gibiydi. İlk defa bir hortum görüyorduk sanırım hepimiz. Küçük bir şeydi ama umarım son görüşümüz olur. Bu ufak badireyi atlattıktan sonra uyuyarak otelimize doğru yola devam ettik.

Mud Race

Akşamüstü hosteldeki en uzun masanın etrafında gün boyunca yapılan işleri tartışırken bir yandan da yemeklerimizi yiyorduk. Yorgunluğumuzu atmaya çalışırken canımızın bazı şeylere de sıkıldığını gören Craig “Çamur yarışına gitmek ister misiniz?” diye sordu. İlk atlayan ben oldum sanırım Çoğumuz yorgun olduğumuz için Burak Özer, Egemen, Onur, Murat Hoca, Craig ve ben gittik. Hidden Valley’in bir kısmında bu yarış için yapılmış bir parkur var. Daha önce çamur yarışı görmemiştim. Biraz off-road’a benziyor. Parkurun bazı yerlerinde çamur havuzu vardı, araçlar başlangıç noktasından ikili olarak çıkıp en kısa sürede parkuru tamamlamayı hedefliyor. Çamur deryasının içinde yoluna devam etmekte zorlanan bazı araçlar var. Çamur nedeniyle araçlar kayabiliyor. Aracın hakimiyeti oldukça zor. Araçların çamur havuzunda kolay gidebilmesi için bazı değişiklikler var tabi ki. Bir aracın ön kısmı tekne gibiydi. Bu değişiklik aracı oldukça avantajlı hale getirmiş. Değişikliklere rağmen yolda kalan araçlar vardı. Hatta birinden birden duman çıkmaya başladı.

Türkiye’deki gibi sadece bazı insanlar izlemeye gitmiyor bu yarışı. İnsanlar çoluk çocuk gelip piknik havasına yarış izliyorlar. Yarış araçları çamurdan geçerken kenara çamur sıçratıyor ve izlemeye gelen çocuklar sıçrayan çamurdan nasibini almak için kenardaki tel örgülere mümkün olduğunca yaklaşıyorlar. Hatta üzerine çamur gelmeyen çocuklar yerden çamur alıp kollarına, bacaklarına sürüyorlar. Nedense bundan garip bir zevk alıyorlar. Bir çocuk baştan aşağı çamura bulanmıştı. Gözlerini açıp konuşmaya başladığında lamba cini gibi görünüyordu. Ne kadar uzağa kaçarsa kaçsın herkesin payına mutlaka birkaç parça çamur düşüyordu. Tabi biz de nasibimizi aldık

Bizim için kirli ama değişik bir deneyim oldu. Zaten yarış kirlenmeden izlenmez 

By downfall, we were eating and discussing the important events of the day. While trying to get rid of our exhaustion, Craig realised that we were really down about some stuff and he asked “Want to go to a mud race?”. I think I was the first to jump on the subject Since most of us were really tired, only Burak �zer, Egemen, Onur, Teacher Murat, Craig and I went out to the race. There is a special parkour specially designed for this kind of races in a part of Hidden Valley. I never saw a mud race before. It’s kind of like off-roading. There were mud ponds in some parts of the parcour. Vehicles head out of the start as couples to hit the finish as the first.  It is real hard for some vehicles to even move through this muddy dream. Vehicles slide real easy because of the mud. It is real hard to handle the car. Of course there are some modifications on the vehicles to make the race easier to bear. A cars front was like a boats front for instance. That modification made the car really advantageous. There were some cars that got stuck in mud despite all the modifications and efforts. Even one of them started smoking.

People do not just go to watch these events like mostly in Turkey. People come alltogether with children and all with picnic like attitude and watch the race. The competing vehicles splashed mud out of the track and people get as close as possible to get some of that mud. Some kids even help themselves with the mud by puddling their arms aand legs if they find the splashed mud “not enough”. Don’t know why but they get a different pleasure by that. A kid was completely covered in mud. When he opened his eyes and started to talk, he was looking like a lamp jinn. It does not matter how far you go, you always get your fair share of mud here. We also got ours

That was a dirty experience for us. It is not possible to watch a race without getting dirty anyway

Yarıştan önce Darwin’de (1) / At Darwin before the big challenge

WSC için beklenen o kadar günün ardından sonunda yollara düştük… İstanbul’da yaptığımız onca hazırlığın ardından problemsiz bir yolculuk ve yarış geçirmeyi ümit ediyorduk.

İstanbul’dan Singapur’a 10 saatte giden ekip, yolculuğun yorgunluğunu atamadan Perth’e havalandı. Perth’de havaalanında yiyecek tuzlu şeyler arayan ekip üyelerinin beklentileri hüsranla sonuçlandı. Perth’deki aktarmayı beklerken yüzümüzü yine Türkler güldürdü. Darwin’e gidecek uçağı beklerken ellerinde 3 pizzayla gelen iki Türk, bizim için tamamen şanstı.

13 Ekim’de İstanbul’dan yola çıkan İTÜ GAE 15 Ekim’de Darwin’e vardı. Kalınacak yerin internetten rezervasyonu nedeniyle aslında beklendiği gibi çıkmaması bizim için bir hayal kırıklığı oldu. Kalacak yerlerini değiştirmek için görüşmelerimizi sürdürüyoruz. Ancak hostel sahibi pek anlayış gösterecek gibi durmuyor. 15 Ekim akşamı yemek yiyebileceğimiz bir yer ararken Türk restoranına denk geldik. Sahipleri Nilüfer Hanım ve Ali Bey ellerindeki 1 numara aşçıların hazırladığı mezeler ve yemeklerle sofrayı donattılar. Türk misafirperverliği Türkiye’de de aynı, Avustralya’da da… Biz Türkler her yerdeyiz…

16 Ekim sabahı 7 buçukta uyandık. Hepimiz aynı duşu ve tuvaleti kullandığımız için topluca kalkmadık tabi ki. En erken uyanan sanırım Murat Hoca oldu. Hepimiz uyandıktan sonra kahvaltıya geçtik. Resepsiyondan 2 dilim ekmek alma hakkımız vardı. Kahvaltıda sadece mısır gevreği, nutella, fıstık ezmesi, tereyağ ve bal vardı. Bu insanlar tuz nedir bilmiyor mu? İnsanlara acıyarak tatlı tatlı kahvaltımızı yaptık. Kiralık araçları ve tırı almak için birkaç kişi tır şoförü Craig ile çıktılar. Bir aracımızı aldılar ve aldığımız telefon hatlarını aktive etmek için telefoncuya gittiler. Kalanlar simülasyon ve diğer işler için kolları sıvadı. Darwin’e geldiğimizi gerekli yerlere bildirdik. Umuyorum ilgilenenler çıkar…

Daha sonra kiraladığımız aracı alan arkadaşlar hostele geri döndü. Topluca yarış alanına gittik. Bizim gibi erken gelen birkaç ekip vardı. Pistten ayrıldıktan sonra Mc Donald’s bulup yemeklerimizi yedik ve şöyle bir yürüyüşe çıktık. Hostele geri dönmeden önce markete uğrayıp yarın sabah için kahvaltılık aldık. Yarın sabah peynirli, domatesli bir kahvaltı bizi bekliyor

Bu sırada benden sonraki organizasyoncular için aldığım notlara yenilerini ekliyorum. Herşeyi tasarladığımız gibi kontrol edemiyoruz. Bu tür deneyimleri gelecek nesillere aktarmak gerek

Gelişmeleri aktarmaya devam edeceğiz, bizi bekleyin

After waiting so long for the WSC, we finally hit the road. After all the preparations at Istanbul, we were hoping dearly for a smooth journey. After the 10 hour flight from Istanbul to Singapore, team set out for the flight to Perth. Members looking for something salty to eat were badly disappointed at the Perth Airport. While waiting for our transfer flight to Darwin, it was Turks again who made us all smile. Two Turks “just passing by with 3 pizzas in hand” was absolutely luck for us.

ITUGAE, which set off at 13th of september landed on Darwin at 15th. The fact that reserved accomodation was nowhere near expected made us all feel donw. We are still negotiating on changing accomodation, hostel owner does not look like the understanding type though. At the night of 15th, during the search for food, we came across a Turkish restaurant. The Owners Miss Nil�fer and Mr Ali provided a meal cooked by their number one cook. Turkish hospitality is the same as in Turkey in Australia… We Turks are everywhere…

We woke up at 7 a.m. on 16th october. Well, “we” all did not wake up at the same since we were going use the same toilet and the same bathroom. I guess the earlies of all was our teacher Murat Y�lmaz. We head straight to breakfast after the waking up session. We were allowed to take 2 slices of bread each. There was only corn flakes, nutella, peanutbutter, butter and honey for breakfast. Seriously, do these people even have a brief idea of what salt is? We pitied those people during breakfast. A few people went out with Craig to pick up the lorry and the other rented vehicles. They took one of our vehicles and went to active the phone lines we bought. The rest started working on the simulation and other stuff. We informed the auuthorities that we arrived at Darwin. Hopefully, someone will notice and take care of us…

Later on, guys returned with the rented vehicles to the hostel. We gathered together and head straight to race track. There were a few teams like us which turned up early as well. After leaving the track we head to the nearest McDonalds, ate and went for a walk. Before returning to the hostel, we visited the market to grab some “breakfast” for tomorrow. A great breakfast with cheese and tomatoes awaits us for tomorrow

Oh, by the way for the future organizators, im adding some new notes to my old notes. We cannot control everything the way we want to. These kinds of experiences should be passed on to future ggenerations

We shall inform you of other developments, wait for us